Recente verhalen
Overleven in stilte
Els (63 jaar) heeft een leven vol met ingrijpende ervaringen in de psychiatrie achter de rug. Na meerdere bijna-doodervaringen en het verlies van haar vader krijgt ze angstaanvallen en wordt ze opgenomen in de GGZ. Ze wordt herhaaldelijk geïsoleerd, vastgebonden en met zware medicatie behandeld zonder dat naar haar verhaal wordt geluisterd. Door deze ervaringen verliest Els al haar vertrouwen in de psychiatrie, worden haar familiebanden verbroken en blijft ze achter met een intens trauma. Els knapt op en pleit nu voor meer menselijkheid in de geestelijke gezondheidszorg.
Van overleven naar leven
Michel’s* (55 jaar) jeugd was traumatisch. Hij groeide op in een groot katholiek gezin waar angst en onveiligheid de boventoon voerden. Ook werd hij seksueel misbruikt door meerdere familieleden. Dit leidde tot een jeugd vol schaamte, wanhoop en een zeer moeizame relatie met zijn ouders. Na zijn vlucht uit huis, toen hij zeventien jaar oud was, volgden depressies en meerdere psychiatrische opnames met psychoses en separaties. Van jongs af aan ervoer Michel paranormale waarnemingen en stemmen, die later betekenis kregen in zijn herstelproces. Een ernstige legionellabesmetting werd een keerpunt in zijn leven: zijn lichamelijke herstel gaf hem ook mentale kracht. Door therapie, spiritualiteit en het delen van zijn ervaringen als ervaringsdeskundige, vond hij nieuw houvast. Nu ondersteunt hij anderen met psychische kwetsbaarheid, richt zich op creativiteit en spiritualiteit, en benadrukt het belang van veerkracht, zelfacceptatie en “doen”. Michel’s verhaal is er één van lijden maar ook één van doorzettingsvermogen en hoop. Het is een verhaal van vallen, opstaan en het hervinden van menselijkheid in de zorg.
Mannen huilen niet
Toen zijn zoontje tien jaar werd, kwamen er bij Khalid* herinneringen boven van vroeger. Toen hij zelf tien was, overleed zijn moeder. Wat daarna volgde was een strijd met zichzelf en de gebeurtennissen die hij meemaakte als jong kind en volwassen persoon. Met het oog op zijn eigen kinderen voelde Khalid de noodzaak om hier iets mee te doen. Er was een drang om na jaren de ketting van trauma’s te breken.