Welkom bij de Verhalenbank Psychiatrie
Dit is het platform om ervaringsverhalen te lezen en delen. Elk verhaal kan gaan over ervaringen met psychische kwetsbaarheid of het herstelproces.
Lees meer over de VerhalenbankVerhalen van zorgprofessionals
Lees hier de verhalen van zorgprofessionals die betrokken zijn (geweest) bij het herstelproces van zorgontvangers.
Lees de verhalenVerhalen van (ex-)zorgontvangers
Lees hier de verhalen van mensen die psychische zorg (hebben) ontvangen
Lees de verhalenVerhalen van naastbetrokkenen
Lees hier de verhalen van mensen die als naaste van een zorgontvanger ervaring hebben met psychische kwetsbaarheid.
Lees de verhalenJouw verhaal
Wil jij je verhaal delen? Vul dan het contactformulier in. We nemen contact met je op om de werkwijze te bespreken en een gespreksafspraak te plannen.
Naar het contactformulierRecente verhalen

Ik wijger te zwijgen
Miriam (81 jaar) vertelt over jarenlange ervaringen die haar zoon had met de GGZ. En niet alleen daarover maar ook de ervaringen van Miriam zelf: een moeder die vocht tegen een systeem dat haar structureel buitensloot en haar zoon uiteindelijk niet heeft kunnen beschermen. Na een eerste gedwongen opname volgt een reeks van diagnoses, en vervolgopnames waar de focus vooral gericht is op medicatie. Miriam zelf ervaart structurele uitsluiting en machteloosheid; het wordt haar vaak onmogelijk gemaakt haar zoon te ondersteunen. Uiteindelijk komt haar zoon te overlijden. Na zijn dood zoekt Miriam erkenning en onderneemt zij juridische stappen tegen de GGZ. Kunst en activisme helpen haar al die tijd te overleven. Haar verhaal is doorspekt met kritiek op de psychiatrie maar is ook een pleidooi voor dialoog; het is een verhaal van een moeder die weigert te zwijgen.

Mijn kinderen willen mij niet meer zien
Dit is het verhaal van Jesse. Zijn twee zonen kregen allebei rond hun twintigste de diagnose schizofrenie. Zijn vrouw -hun moeder- was toen al overleden. Daarvoor was er eigenlijk nog niks met hen aan de hand. Gewoon twee superslimme en leuke jongens die fluitend hun VWO-diploma’s behaalden. Op den duur echter kende hij zijn kinderen niet meer terug. Dit ging ruim twintig jaar geleden spelen maar daarmee hield het niet op want na een periode van herstel bleek, in Corona-tijd, dat het zwaarste nog zou komen. Inmiddels zijn ze 43 en 40 jaar oud en hebben zij beiden alle contact met hun vader verbroken.

Overleven in stilte
Els (63 jaar) heeft een leven vol met ingrijpende ervaringen in de psychiatrie achter de rug. Na meerdere bijna-doodervaringen en het verlies van haar vader krijgt ze angstaanvallen en wordt ze opgenomen in de GGZ. Ze wordt herhaaldelijk geïsoleerd, vastgebonden en met zware medicatie behandeld zonder dat naar haar verhaal wordt geluisterd. Door deze ervaringen verliest Els al haar vertrouwen in de psychiatrie, worden haar familiebanden verbroken en blijft ze achter met een intens trauma. Els knapt op en pleit nu voor meer menselijkheid in de geestelijke gezondheidszorg.