burn-out

De enige manier voor mij om te leven, is om er niet meer voor weg te lopen

In het verleden had Ira* (35) al bepaalde klachten. Ze praatte er over met haar huisarts, maar dat loste niks op. Nadat haar werkgever haar aansprak op haar drukke gedrag op het werk, meldde ze zich aan voor een intake bij een GGZ-instelling. Er werden verschillende diagnoses gesteld, maar voor individuele therapie was een lange wachtlijst. Sinds een paar weken

Lees verder »
Kanoën
borderline

Van het kastje naar de muur: de zoektocht naar passende hulp

Mia* (46) heeft het niet altijd makkelijk gehad in haar jeugd. Haar moeder heeft een verstandelijke beperking, haar vader is laaggeletterd en ze groeide deels op in pleeggezinnen. Daarbij gingen haar ouders scheiden. Toch redde Mia zich altijd goed. Een conflict met een leidinggevende confronteerde haar jaren later echter met onderliggende problematiek en een sluimerende depressie. Na 13 jaar zoeken,

Lees verder »
depressie

Het is de alternatieve zorg die mij écht op weg helpt

Pieter* (45 jaar) durft en kán de woorden ‘het gaat goed met mij’, na lange tijd weer uit te spreken. Ruim twintig jaar heeft dat geduurd. Een tijd die hij veelvuldig doorbracht in psychiatrische klinieken of in beschermde woonvormen. Pieter ervoer daar weinig ruimte om aan zichzelf te werken en om weer een leven te hebben dat hem voldoening zou

Lees verder »

Ik wil de keten van pijn doorbreken

Milans* (31) beide ouders hebben in het verleden ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt en vonden elkaar in hun pijn en kwetsbaarheid. Na verloop van tijd ontstond er echter een scheve patiënt-verzorgende relatie en in die omgeving groeide hij op. Zijn vader had last van driftbuien en alcoholmisbruik, maar hij wilde zelf niet worden opgenomen. Het leverde een continue belasting op binnen hun

Lees verder »
Scroll naar boven