woeste zee
crisis

Machteloos toekijken: zonder crisis geen hulp

Het broertje van Iris* (37) kreeg tweemaal een psychose, maar wilde de tweede keer geen hulp. Iris en haar familie zagen hem afglijden, maar tenzij hij in crisis raakte en 112 werd gebeld, kon de hulpverlening niets doen. Hij had geen schulden, geen strafbare feiten gepleegd en was niet dakloos, nog niet. Ze moesten hem laten vallen om hulp te

Lees verder »
burn-out

De enige manier voor mij om te leven, is om er niet meer voor weg te lopen

In het verleden had Ira* (35) al bepaalde klachten. Ze praatte er over met haar huisarts, maar dat loste niks op. Nadat haar werkgever haar aansprak op haar drukke gedrag op het werk, meldde ze zich aan voor een intake bij een GGZ-instelling. Er werden verschillende diagnoses gesteld, maar voor individuele therapie was een lange wachtlijst. Sinds een paar weken

Lees verder »
Kanoën
borderline

Van het kastje naar de muur: de zoektocht naar passende hulp

Mia* (46) heeft het niet altijd makkelijk gehad in haar jeugd. Haar moeder heeft een verstandelijke beperking, haar vader is laaggeletterd en ze groeide deels op in pleeggezinnen. Daarbij gingen haar ouders scheiden. Toch redde Mia zich altijd goed. Een conflict met een leidinggevende confronteerde haar jaren later echter met onderliggende problematiek en een sluimerende depressie. Na 13 jaar zoeken,

Lees verder »
depressie

Het is de alternatieve zorg die mij écht op weg helpt

Pieter* (45 jaar) durft en kán de woorden ‘het gaat goed met mij’, na lange tijd weer uit te spreken. Ruim twintig jaar heeft dat geduurd. Een tijd die hij veelvuldig doorbracht in psychiatrische klinieken of in beschermde woonvormen. Pieter ervoer daar weinig ruimte om aan zichzelf te werken en om weer een leven te hebben dat hem voldoening zou

Lees verder »
Scroll naar boven