Nyn* is zestien jaar oud. Zij had al de diagnoses adhd, misofonie en dyslexie. Op haar veertiende komen daar nog eens vier diagnoses bij: ernstige anorexia, depressie, posttraumatische stressstoornis en een hechtingsstoornis. Dit is het verhaal van een meisje dat niet wil herstellen door een diepgewortelde angst om beter te worden.
Sarah* (44) is moeder van Nyn* (16). Haar dochter lijdt aan ernstige anorexia, depressie en inmiddels ook PTSS (posttraumatische stressstoornis). Ze is eigenlijk in heel korte tijd heel ziek geworden en opgenomen geweest. Het ingewikkelde is dat Nyn niet wilt herstellen. Dat komt steeds vaker voor bij jongeren, en vooral bij meiden. Sarah is ook psychiater en herkent de dynamiek die ze nu in huis heeft heel goed vanuit haar werk. Dat ziet zij als vloek, maar ook als zegen. Dit is haar verhaal als moeder en als psychiater.
Kees* (59) maakte op jonge leeftijd de zelfmoord van zijn zus mee. Jarenlang heeft hij hiermee geworsteld met weinig steun van de omgeving door het taboe dat op dit onderwerp heerste. Hij
Alice* (23) was pas 13 jaar oud toen zij voor het eerst werd opgenomen in een kliniek voor eetstoornissen. Jarenlang ging zij in en uit bij verschillende klinieken en haar situatie leek
Sam* (33) werkt als psychiater in een instelling waar anorexiapatiënten worden behandeld. Ze vertelt over haar ervaringen met de verschillende patiëntengroepen. Er zijn tal van manieren om jongeren van hun angst voor
Martijn* was elf jaar oud toen hij werd opgenomen voor anorexia. Ondanks de goede hulp die zijn behandelaren hem gaven, sloot die niet altijd aan bij wat hij nodig had. Het verhaal
Boris* was nog maar negen jaar oud toen hij de diagnose anorexia kreeg. Meike* (50) vertelt hoe ze haar zoon achteruit zag gaan en niet begreep wat er aan de hand was.
Miranda* (43) werkt als psychiater op een afdeling waar jongeren met een eetstoornis zijn opgenomen. Vrijwel iedere dag heeft ze te maken met heftige problemen, daar kijkt ze niet meer van op.
Naomi (18) had een eetstoornis en was daar jarenlang voor in behandeling. Deze sloeg niet aan. Daarom besloten haar hulpverleners om over te gaan tot dwangvoeding. Dat hield haar in leven, maar
Monique* (30) werkte al een tijd in de zorg, toen er op haar afdeling steeds meer patiënten met een eetstoornis werden opgenomen. Vanwege haar verpleegkundige achtergrond dacht ze moedig: ‘schouders eronder; deze
Layla* (28) werkt als verpleegkundige bij een kliniek waar mensen met een eetstoornis worden behandeld. Helaas komt het vaak voor dat patiënten dwangvoeding krijgen toegediend en voor Layla is dat telkens een
Sofie* (19) heeft een groot gevecht tegen haar eigen lichaam overwonnen. De eetstoornis die lange tijd op de achtergrond speelde, kreeg door een opname in een instelling plotseling de overhand. Ze voelde
