Lois* (27) ging een paar jaar geleden met klachten naar haar huisarts. Sindsdien heeft ze veel verschillende hulpverleners gezien en bij elkaar opgeteld lang op wachtlijsten gestaan. Doordat ze relatief hoog functioneert worden haar klachten vaak niet als ernstig genoeg gezien, terwijl zij door haar klachten blijft vastlopen. Hoewel ze heel hard om hulp ‘roept’, blijkt het lastig om de
Tibo* (14) lijdt aan Tubereuze Sclerose Complex (TSC), een multidisciplinaire aandoening waarvan de gevolgen per kind sterk kunnen verschillen. Mette* (43) vertelt hoe de zorg voor haar oudste kind vanaf de geboorte is verlopen, welke rol instanties en hulpverleners hadden en hoe Tibo’s ontwikkelingsproces zijn weerslag had op het gezin. Ze voelt zich gesteund door andere ouders en oudergroepen die
Als je Lieve* (48) tien jaar geleden had gevraagd hoe ze zichzelf als kind zag dan had ze ‘vrolijk, spontaan en gelukkig’ gezegd. Dat haar jeugd verre van doorsnee was geweest, had ze lange tijd niet als een beperking of ballast gezien, zo was het gewoon en daar had ze vrede mee. Het ging wel eens door haar heen, maar
Paulus* (69): “Ik ben in mijn leven vele malen psychotisch geweest door grote spanningen tussen wat ik ‘moest’ van de wereld om me heen en van mezelf, en dat wat ik was en kon. Het heeft me tenslotte in het psychiatrisch circuit gebracht. Daar werden de psychotische gevoelens sterk aangewakkerd door de ‘opvang’ met een politieverhoor en ‘diagnoses’ die niets
Vanaf haar negentiende heeft Ellis* (59) te maken met de psychiatrie. Ze vond destijds niet de antwoorden die ze zocht en had het gevoel iedereen tot last te zijn. Als kind was ze anders dan haar zusjes en haar ouders vonden haar vermoeiend. Ellis paste niet bij het gezin, maar ook niet bij haar leeftijdsgenoten. Haar omgeving zag de kern
Lisa* (46), had een onveilige jeugd. Door hun eigen ‘rugzakje’ konden haar ouders de opvoeding niet aan. Ze vertelt haar verhaal om duidelijk te maken wat het doet met een kind als het opgroeit in een onveilige situatie. Bovendien wil ze kenbaar maken dat in de GGZ vooral symptomen worden behandeld, waardoor de onderliggende klachten blijven bestaan. Na veel therapie
