reflectie

Mijn kinderen willen mij niet meer zien

Dit is het verhaal van Jesse. Zijn twee zonen kregen allebei rond hun twintigste de diagnose schizofrenie. Zijn vrouw -hun moeder- was toen al overleden. Daarvoor was er eigenlijk nog niks met hen aan de hand. Gewoon twee superslimme en leuke jongens die fluitend hun VWO-diploma’s behaalden. Op den duur echter kende hij zijn kinderen niet meer terug. Dit ging ruim twintig jaar geleden spelen maar daarmee hield het niet op want na een periode van herstel bleek, in Corona-tijd, dat het zwaarste nog zou komen. Inmiddels zijn ze 43 en 40 jaar oud en hebben zij beiden alle contact met hun vader verbroken.

Lees verder »
psychose

Een beperkt leven door stigmatisering

Samen met Pieter* (77 jaar) kijk ik terug naar een documentaire uit de jaren negentig: ‘Het kunstwerk van een gek, van een schizofreen’. In deze documentaire worden mensen met de diagnose schizofrenie, ook Pieter, toen 41 jaar, gevolgd. Op jonge leeftijd verhuist Pieter naar Australië. Problemen op z’n werk en in zijn relatie zorgen ervoor dat hij op 26 jarige leeftijd ontregeld raakt, hij komt in een psychose terecht. En niet alleen dát zet zijn leven op zijn kop. Maar het geeft hem voor de rest van zijn leven ook een stempel, dat van psychiatrisch patiënt. Achtervolgd door stigma én zelfstigma, probeert Pieter zijn leven op te bouwen. Sommigen leven op laag gras en anderen tussen hoge bomen en struikgewas, zo vergelijkt Pieter veelvuldig het leven van de meesten onder ons, en het leven van de anderen, de psychisch zieken.

Lees verder »
Scroll naar boven