Miriam (81 jaar) vertelt over jarenlange ervaringen die haar zoon had met de GGZ. En niet alleen daarover maar ook de ervaringen van Miriam zelf: een moeder die vocht tegen een systeem dat haar structureel buitensloot en haar zoon uiteindelijk niet heeft kunnen beschermen. Na een eerste gedwongen opname volgt een reeks van diagnoses, en vervolgopnames waar de focus vooral gericht is op medicatie. Miriam zelf ervaart structurele uitsluiting en machteloosheid; het wordt haar vaak onmogelijk gemaakt haar zoon te ondersteunen. Uiteindelijk komt haar zoon te overlijden. Na zijn dood zoekt Miriam erkenning en onderneemt zij juridische stappen tegen de GGZ. Kunst en activisme helpen haar al die tijd te overleven. Haar verhaal is doorspekt met kritiek op de psychiatrie maar is ook een pleidooi voor dialoog; het is een verhaal van een moeder die weigert te zwijgen.