Michel vertelt: “Ik ben opgegroeid in een groot, katholiek gezin in een onveilige en gewelddadige thuissituatie, waar veel angst en spanning heerste. Mijn vader was autoritair, een sadist, én een alcoholist. In mijn jeugd ben ik seksueel misbruikt door meerdere mensen, door mijn oudere broers en door een oom. Dat heeft diepe sporen nagelaten en mijn ontwikkeling ernstig verstoord. Als kind was ik gevoelig en had ik al bijzondere waarnemingen: ik hoorde stemmen en zag beelden die anderen niet zagen; later keerden deze waarnemingen terug tijdens psychoses. Op mijn zeventiende ben ik uit huis gevlucht en trok ik in bij mijn zus. Ik probeerde een normaal leven op te bouwen: ik werkte, had vrienden en begon aan een opleiding Sociaal Pedagogisch Werk, maar uiteindelijk liep ik vast. Rond mijn tweeëntwintigste werd ik depressief en suïcidaal. Dat was het begin van vele opnames, therapieën en diagnoses, zoals depressie, borderline, bipolair, schizofrenie en complexe PTSS. Ik kreeg zware medicatie en werd meerdere keren gesepareerd. In 2006 raakte ik besmet met de legionellabacterie en kwam ik in coma. De kans dat ik het zou overleven was klein, de artsen gaven mij tien procent, maar ik herstelde wonderwel. Dat was voor mij een belangrijk keerpunt in mijn leven: als mijn lichaam kon herstellen, kon mijn geest dat ook, daar geloofde ik heilig in. Vanaf dat moment begon ik met mijn echte herstel. Ik vond kracht in mijn spirituele ervaringen, in de stemmen die me steun gaven en in mijn rotsvaste overtuiging dat herstel wél mogelijk was.”